ΟΔΗΓΟΣ ΑΣΘΕΝΙΩΝ ΚΑΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ ΕΝΥΔΡΕΙΩΝ!

ΤΟ SITE ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΘΕΣΗ ΝΑ ΣΑΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΙ 

 ΠΩΣ ΕΧΕΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ ΤΟΥ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΗΣΗ ΕΝΥΔΡΕΙΩΝ ΤΗΣ SERA Η ΟΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΤΑΙΡΙΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΜΕΝΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΣΤΑ ΕΝΥΔΡΕΙΑ ΓΛΥΚΟΥ ΚΑΙ ΑΛΜΥΡΟΥ ΝΕΡΟΥ ΚΑΙ ΣΑΣ ΤΟΝ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΜΕ ΔΩΡΕΑΝ ΓΙΑ ΛΗΨΗ.

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΩΡΑ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΜΑΣ

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΛΥ.

Σκληρότητα νερού – pH. Μύθοι και πραγματικότητα

 Η σκληρότητα του νερού είναι μία από τις σημαντικές χημικές παραμέτρους της ποιότητας του νερού, μαζί με το pH, την αγωγιμότητα (conductivity) κλπ.

Ο ρόλος της σκληρότητας, τόσο για τη χημεία του νερού, όσο και για την φυσιολογία των ψαριών και την υγεία των υδρόβιων φυτών και ζώων (πχ ασπόνδυλα) είναι, σαφώς, ένας ρόλος πρωταγωνιστικός. Η σκληρότητα, διατηρεί πολύ στενή σχέση με το pH, αφού σ’ αυτήν οφείλεται, εν πολλοίς, τόσο η διαμόρφωση των τιμών του pH, όσο και η σταθερότητά του. Επειδή το pH είναι σταθεροποιητικός παράγοντας για ένα κλειστό σύστημα ενυδρείου - αφού επιδρά στην τοξικότητα των ενώσεων του Αζώτου μέσα στο νερό - αντιλαμβανόμαστε πώς και για ποιο λόγο, ή σκληρότητα είναι μία βασική χημική παράμετρος του νερού.

Τα διαλυμένα άλατα στο νερό απορροφούνται από τα ψάρια ως απαραίτητα για τη διαβίωσή τους άλατα ή ιχνοστοιχεία – αφού όλοι οι οργανισμοί χρειάζονται άλατα και ιχνοστοιχεία - και ως πρώτη ύλη για το χτίσιμο της οστέινης μάζας τους (σκελετός) και για τις περαιτέρω λειτουργίες τους. Τα υδρόβια φυτά χρησιμοποιούν επίσης τα διάφορα άλατα ως θρεπτικά συστατικά και τα υδρόβια ασπόνδυλα ζώα χρειάζονται τα άλατα για να κτίσουν τους σκελετούς τους (κοράλλια) ή τα κελύφη τους (υδρόβια σαλιγκάρια, σπειρογράφοι). 

Η σκληρότητα στην πραγματικότητα είναι δύο πράγματα μαζί, που το ένα επηρεάζει και επηρεάζεται από το άλλο.

Υπάρχουν δύο διαφορετικές σκληρότητες,

η Ολική σκληρότητα (General Hardness) και

η Ανθρακική σκληρότητα (Carbonate Hardness).

Η Ολική σκληρότητα (GH) μετράει τη συγκέντρωση των διαλυμένων αλάτων στο νερό. Συνήθως αναφέρεται στη συγκέντρωση αλάτων Ασβεστίου (Ca 2+) και Μαγνησίου (Mg 2+). Αυτές οι συγκεντρώσεις μετρούνται η σε p.p.m. (parts per million = μέρη στο εκατομμύριο), mg/l (χιλιοστογραμμάρια ανά λίτρο) ή γερμανικούς βαθμούς (dGH). Για να μετατρέψουμε τους dGH σε mg/l ή p.p.m. αρκεί να πολλαπλασιάσουμε τους γερμανικούς βαθμούς επί 17,9.

Η Ανθρακική σκληρότητα (ΚΗ) γνωστή και σαν Alkalinity, μετράει τη συγκέντρωση Ανθρακικών (carbonates) και Διτανθρακικών (bicarbonates) αλάτων στο νερό. Μετριέται και αυτή σε p.p.m., mg/l ή γερμανικούς βαθμούς (dKH). Για να μετατρέψουμε τους dKH σε mg/l ή p.p.m. πρέπει, επίσης, να πολλαπλασιάσουμε τους γερμανικούς βαθμούς επί 17,9.

Μόνο το νερό του χιονιού, της βροχής και τα νερά περιοχών με μεγάλες βροχοπτώσεις (πχ οι όγκοι των επιφανειακών νερών στα δάση της βροχής της λεκάνης του Αμαζονίου) είναι μαλακά. Δεν περιέχουν δηλαδή καθόλου άλατα Ασβεστίου και Μαγνησίου ή Ανθρακικά άλατα, ή εν πάση περιπτώσει είναι φτωχά σε περιεκτικότητα σε τέτοια άλατα. Το νερό, ανάλογα με την ποσότητα των διαλυμένων αλάτων Ασβεστίου, αλάτων Μαγνησίου και Ανθρακικών αλάτων χαρακτηρίζεται ως:

μαλακό, με συγκεντρώσεις από 0 dGH (ή/και dKH) έως 3 dGH (ή/και dKH), ή 0 – 50 p.p.m ή mg/l. Τα νερά με τέτοιες ποιότητες είναι κατάλληλα να φιλοξενήσουν είδη όπως τα SympHysodon species (Discus), Osteoglossum species (Arowanas), τα περισσότερα είδη της οικογένειας CHARACHIDAE (Paracheirodon innesi κλπ) και όλα τα υδρόβια φυτά, ακόμα και τα απαιτητικότερα από αυτά.

σχετικά σκληρό, με συγκεντρώσεις από 3 dGH (ή/και dKH) έως 6 dGH (ή/και dKH), ή 50 – 100 p.p.m. ή mg/l. Στα νερά αυτά μπορούν άνετα να φιλοξενηθούν τα περισσότερα από τα καλλωπιστικά είδη, όπως κιχλίδες της νότιας Αμερικής, tetras, Botia species και φυσικά υδρόβια φυτά.

σκληρό, με συγκεντρώσεις από 6 dGH (ή/και dKH) έως 11 dGH (ή/και dKH), δηλαδή 100 – 200 p.p.m. ή mg/l. Τα κατάλληλα είδη για τέτοια νερά είναι τα ζωοτόκα, τα ψάρια κρύου νερού, τα danios, τα Barbus και αρκετά από τα Trichogaster species. Τα φυτά που μπορούν να ανεχτούν αυτή τη σκληρότητα είναι πιο περιορισμένα, αλλά αρκετά για να επιλέξουμε.

αρκετά σκληρό, με συγκεντρώσεις από 11 dGH (ή/και dKH) έως 22 dGH (ή/και dKH), ή 200 – 400 p.p.m. ή mg/l. Το νερό αυτό είναι κατάλληλο για ψάρια κρύου νερού, ψάρια των υφάλμυρων νερών (Monodactylus argenteus, ScatopHagus argus κλπ), ψάρια των λιμνών της κατακρημνησιγεννούς κοιλάδας της νοτιοανατολικής Αφρικής (Victoria, Tanganyika, Malawi). Τα φυτά που αντέχουν σε τέτοιες σκληρότητες είναι οι Vallisneria gigantaea, κάποια από τα Ceratopteris species και κάποια από τα Anubias species.

Στην Ελλάδα τα νερά χαρακτηρίζονται μάλλον σκληρά, επί το πλείστον, αφού οι υδροφόροι ορίζοντες απαντώνται μέσα σε ασβεστολιθικούς θύλακες και επιπροσθέτως διαλυμένα πυριτικά, θειούχα και άλλα άλατα δημιουργούν συγκεκριμένες ποιότητες νερού.

 

Πού μπορούμε να βρούμε μαλακό νερό;

Πώς μαλακώνει το νερό;

Πώς χαμηλώνει το pH;

Πώς ανεβάζουμε το pH και τη σκληρότητα;

Αυτά τα ερωτήματα απασχολούν κάθε σοβαρό ακουαρίστα που επιθυμεί να κάνει ολοκληρωμένη διατήρηση καλλωπιστικών ειδών στην αιχμαλωσία, οι οποία θα πρέπει – για να νοείται ολοκληρωμένη – να περιλαμβάνει και την αναπαραγωγή των ειδών αυτών.

Η σκληρότητα του νερού αφ’ ενός επιδρά στη συμπεριφορά των ψαριών, αλλά και στη βιολογία τους, αφού ένα πολύ σκληρό νερό θα καταστήσει σκληρό το περίβλημα των αβγών ειδών ψαριών που ζουν σε μαλακά νερά και ως εκ τούτου η γονιμοποίησή τους θα είναι είτε δύσκολη ή ακατόρθωτη. Επίσης οι μηχανισμοί που προκαλούν την αναπαραγωγή στο φυσικό περιβάλλον και έχουν σχέση με την ποιότητα του νερού (πχ μαλάκωμα του νερού και μοιραίο χαμήλωμα του pH λόγω των εκτεταμένων βροχοπτώσεων), μόνο με τη χρήση τεχνητών μέσων μπορούν να αναπαρασταθούν πιστά στα ενυδρεία.

Μία καλή πηγή μαλακού νερού είναι βέβαια το νερό της βροχής. Το πρόβλημα με αυτό το νερό στα μικρά και μεγάλα αστικά κέντρα, είναι το ότι μπορεί να περιέχει ένα σωρό τοξικά λόγω της ατμοσφαιρικής ρύπανσης μέσα από την οποία το νερό της βροχής θα περάσει πριν καταλήξει σε μια δεξαμενή συγκέντρωσης.

Σ’ αυτήν την περίπτωση θα πρέπει το νερό να φιλτραριστεί με καλής ποιότητας Ενεργό Άνθρακα πριν να χρησιμοποιηθεί σε ενυδρεία.

Η δεύτερη λύση είναι το πέρασμα του νερού του εκάστοτε δικτύου μέσα από καλής ποιότητας τύρφη.

Μία τρίτη λύση είναι η χρήση Ορθοφωσφορικού Οξέως (H3PO4).

Η τέταρτη και πρακτικότερη εναλλακτική είναι η χρήση συσκευών Αντίστροφης Όσμωσης (R.O.) και η χρήση συσκευών απιονισμού, οι οποίες απομακρύνουν όλα τα μεταλλικά άλατα από το νερό.

Επειδή οι τρεις πρώτες μέθοδοι είναι εύκολες στην κατανόησή τους, θα ασχοληθούμε λίγο με τις R.O.’s και τους απιονιστήρες, μιας και είναι ακόμη πολύ λιγότερο διαδεδομένα σαν ακουαρίστικα αξεσουάρ.

Συσκευή Αντίστροφης Όσμωσης της εταιρείας hw

Οι R.O.’s βασίζονται σε ημιπερατές μεμβράνες που επιτρέπουν την διαπερατότητα διαλυμάτων, με αποτέλεσμα, το νερό απαλλαγμένο από τα διαλυμένα μέσα σε αυτό άλατα να μπορεί να εξαχθεί από την μία έξοδο της συσκευής, ενώ το επιβαρημένο υπόλοιπο να απομακρυνθεί από την άλλη έξοδο της συσκευής. Πράγματι οι R.O.’s έχουν ένα μειονέκτημα. Το μειονέκτημά τους είναι η σπατάλη του πολύτιμου νερού, αφού από την ποσότητα νερού που θα επεξεργαστούμε με αυτές, μόνο το 25% θα είναι καθαρό νερό χωρίς διαλυμένα άλατα ενώ το υπόλοιπο 75% είναι νερό που θα πρέπει να πεταχτεί. Τα πλεονεκτήματά του όμως, επισκιάζουν το μοναδικό τους μειονέκτημα. Η προσωπική μου άποψη είναι πως ο ακουαρίστας του 21^ου αιώνα θα πρέπει στον βασικό του εξοπλισμό να περιλαμβάνει και μια συσκευή R.O.. Οι λόγοι που πιστεύω κάτι τέτοιο είναι οι εξής: Το νερό που παίρνουμε από την R.O., είναι νερό που μπορούμε να το κάνουμε ότι θέλουμε. Μπορούμε να του προσθέσουμε συνθετικά αλάτια και να φτιάξουμε τέλειο θαλασσινό νερό. Μπορούμε να κατεβάσουμε ή να ανεβάσουμε τις τιμές του pH και να κρατήσουμε αυτές τις τιμές σταθερές, αφού το pH έχει άμεση αλληλεπίδραση με την σκληρότητα. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε αυτό το νερό ακόμα και ως πόσιμο.

Οι απιονιστήρες είναι συσκευές που μπορούν να σχεδιαστούν απόλυτα για ειδική χρήση. Ανάλογα με τις ρητίνες που θα χρησιμοποιήσουμε σε μία τέτοια συσκευή, μπορούμε να απομακρύνουμε από πολύ συγκεκριμένα μόνο άλατα, μέχρι και όλα τα διαλυμένα άλατα του νερού του δικτύου μας.

Το pH μετράει την οξύτητα του νερού. Μετράει δηλαδή την ποσότητα του Υδρογόνου ή/και του Υδροξυλίου στο νερό. Οι βιολογικά διασπώμενες οργανικές ενώσεις θα χαμηλώσουν το pH, μιας και χρειάζονται αρκετές ποσότητες σταθεροποιητών (buffers), όπως τα Διττανθρακικά άλατα, για να επιτευχθεί αυτό.

Πολλοί από εμάς θα έχουμε παρατηρήσει πως τα προτεινόμενα από τα Lfs προϊόντα που κατεβάζουν το pH δεν «δουλεύουν» στα ενυδρεία μας, ή «δουλεύουν» μόνο για μικρά διαστήματα. Χρησιμοποιούμε δηλαδή το προϊόν, κατεβάζουμε το pH και την αμέσως επομένη ημέρα, ή και γρηγορότερα, η τιμή του pH στο ενυδρείο μας έχει ξανανέβει. Ο λόγος που γίνεται αυτό είναι οι υψηλές συγκεντρώσεις αλάτων (σκληρότητα) οι οποίες έχουν την δυνατότητα να ανεβάζουν και να κρατούν το pH σε υψηλά επίσης επίπεδα. Αυτό το φαινόμενο είναι αυτό που ονομάζουμε buffer και η ικανότητα ενός νερού να κρατάει σταθερή τη χημεία του νερού ενός ενυδρείου λέγεται buffering capacity και είναι ανάλογη με αυτές τις συγκεντρώσεις.

Οι συγκεντρώσεις Ανθρακικών και Διττανθρακικών αλάτων στο νερό, για παράδειγμα, θα είναι το buffer που δεν θα επιτρέψει την πτώση του pH, αλλά θα το κρατήσει σταθερό, ακόμα και αν η τοξική Αμμωνία δημιουργήσει αρκετά υψηλές συγκεντρώσεις στο νερό αυτό. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίον γίνεται σαφής προτροπή (από βιβλία, keepers, breeders και έμπειρους ακουαρίστες) να φροντίζουμε ώστε το ΚΗ να είναι πάντα μεγαλύτερο από 3 dKH, σε ενυδρεία με μαλακό νερό και χαμηλό pH, εκτός και αν το ενυδρείο μας έχει πολύ μικρό πληθυσμό ή είμαστε φοβερά προσεκτικοί στο τάισμα και τις ρουτίνες φροντίδας. Αυτός επίσης είναι ο λόγος που η Αμμωνία είναι πολύ τοξικότερη σε αλκαλικά νερά από ότι σε όξινα, αφού η αποδόμησή  της γίνεται καλύτερα σε νερό πλούσιο σε Διττανθρακικά άλατα. Έτσι και η Αμμωνία αποδομήται ευκολότερα και το pH παραμένει σταθερό.

Το όξινο νερό και το μαλακό νερό είναι δύο τελείως διαφορετικά πράγματα. Η χαμηλή Ολική σκληρότητα του νερού δεν έχει αποδειχθεί ως πρωτευούσης σημασίας προϋπόθεση για την καλή υγεία ψαριών που ζουν σε μαλακά νερά. Το χαμηλό pH όμως παίζει σημαντικό ρόλο. Παρ’ όλα αυτά δεν θα πρέπει σε ένα ενυδρείο, να είναι χαμηλή η περιεκτικότητά του νερού σε Ανθρακικά άλατα ώστε να μπορεί το σύστημά μας να διαχειριστεί επαρκώς την τοξική Αμμωνία.

Και παρ’ ότι στο μαλακό νερό μπορούμε ευκολότερα να κατεβάσουμε το pH, η ανάγκη σε Ανθρακικά άλατα (υψηλή dKH) είναι επίσης απαραίτητη προϋπόθεση για την καλή αποδόμηση των τοξικών συγκεντρώσεων Αμμωνίας, οπότε το «μαλάκωμα» του νερού μπορεί να μας δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα από ότι μπορεί να μας επιλύσει. Κατά την διαδικασία της οξείδωσης του Αμμωνίου (NH4+), με βιολογική διάσπαση, σε Νιτρώδη ιόντα και εν συνεχεία, σε Νιτρικά άλατα, χρησιμοποιούνται οι συγκεντρώσεις Διττανθρακικών αλάτων του νερού με αποτέλεσμα το «χαμήλωμα» του pH, αφού αυτές οι συγκεντρώσεις είναι που καθορίζουν λίγο έως πολύ και τις τιμές του pH. Με άλλα λόγια στο μαλακό νερό με χαμηλή περιεκτικότητα σε Ανθρακικά άλατα η αποδόμηση των τοξικών ενώσεων του αζώτου εμποδίζεται και σαν αποτέλεσμα έχουμε τη δημιουργία Αμμωνίου.

Το Ορθοφωσφορικό Οξύ (H3PO4) παρ’ ότι σχετικά ασθενές οξύ δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ανεξέλεγκτα για να κατεβάσουμε το pH στα ενυδρεία μας. Είναι προτιμότερο να χρησιμοποιήσουμε αρχικά μία μικρή ποσότητα νερού (για παράδειγμα δέκα λίτρα) και να προσθέσουμε λίγο - λίγο το οξύ μέχρι να κατεβάσουμε το pH στα επιθυμητά όρια. Βρίσκοντας την ποσότητα του οξέως  που χρειάζεται σε μια μικρή ποσότητα νερού, μπορούμε να υπολογίσουμε την ποσότητα που πρέπει να χρησιμοποιήσουμε σε όλον τον όγκο του νερού του ενυδρείου.

Διαλύουμε λοιπόν αυτήν την ποσότητα σε ένα λίτρο νερό και ρίχνουμε σιγά - σιγά το διάλυμα στο ενυδρείο μας, αφού έχουμε κάνει μια μερική αλλαγή νερού πριν.

 

Η αύξηση της Ολικής ή/και της Ανθρακικής σκληρότητας είναι σαφώς ευκολότερη υπόθεση και γίνεται απλά με τη χρήση κομματιών ασβεστόλιθου, είτε σαν decor ή και σαν υλικό φιλτραρίσματος. Μπορούμε επίσης να χρησιμοποιήσουμε Διττανθρακικό Νάτριο, για τον ίδιο σκοπό, με μεγάλη επιτυχία.

Επειδή η ποσότητα Διττανθρακικών στο νερό δεν είναι μεγάλης σημασίας δεν υπάρχει περίπτωση υπερδόσης η ποσότητες που μπορεί να χρειαστούν για να φτάσουμε στα επιθυμητά επίπεδα μπορεί να μας δώσουν την αίσθηση πως σίγουρα έχουμε κάνει λάθος. Δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα.

Καλό είναι να ξεκινήσουμε πάντως με μία συγκέντρωση Διττανθρακικού Νατρίου, της τάξης των τριάντα  γραμμαρίων ανά εκατό λίτρα νερού (30g/100l) και να αυξήσουμε την ποσότητα σταδιακά εφ’ όσον κριθεί απαραίτητο.

Δεν πρέπει να μπερδεύουμε το Διττανθρακικό Νάτριο με το Υδροξείδιο του Νατρίου. Το Υδροξείδιο του Νατρίου δεν έχει δυνατότητα σταθεροποίησης και η υπερβολική δοσολογία είναι πολύ εύκολη με μοιραία αποτελέσματα για τη βιολογία του ενυδρείου μας και την καλή υγεία των υδρόβιων οργανισμών που διατηρούμε σε αυτό.

Σε περίπτωση που σε αλκαλικό νερό επιχειρήσουμε να ανεβάσουμε το pH χωρίς προηγουμένως να κάνουμε μία μερική αλλαγή νερού (25% - 30%), τότε το ελεύθερο Αμμώνιο (NH4+) θα μετατραπεί ξαφνικά σε τοξική Αμμωνία (NH3). Τα χρήσιμα βακτηρίδια που διασπούν το NH4+ χρειάζονται τον ανόργανο άνθρακα για να αυξηθούν. Όταν λοιπόν το pH στο ενυδρείο μας «πέφτει» σημαίνει πως η ποσότητα των ανθρακικών αλάτων είναι μικρή και έτσι ανίκανη για να τροφοδοτήσει επαρκώς τα νιτροφάγα βακτηρίδια. Το αποτέλεσμα μιας αύξησης του pH χωρίς προηγουμένως να έχουμε κάνει μία μερική αλλαγή νερού (25% - 30%) θα είναι η απότομη αύξηση του NH4+. Μία απότομη αύξηση του pH σε αυτήν την περίπτωση θα είναι μοιραία αφού θα δημιουργηθεί αυτόματα ελεύθερη Αμμωνία (NH3).

Όσο υψηλότερο λοιπόν το pH τόσο περισσότερη NH3 δημιουργείται από το NH4+.

Ποτέ δεν θα πρέπει να ανεβάσουμε ή να κατεβάσουμε το pH του νερού χωρίς μία μερική αλλαγή νερού πριν.

Ποτέ δεν πρέπει να ανεβάζουμε ή αντίστοιχα να κατεβάζουμε την τιμή του pH σε ένα ενυδρείο που περιέχει ψάρια περισσότερο από 0,2 της μονάδας ανά εικοσιτετράωρο.

Το χρυσόψαρο (Carassius auratus auratus)

Είναι πολύ γνωστή σε όλους μας, εδώ και πολλά χρόνια, η εικόνα ενός μοναχικού ψαριού, σε μια σφαιρική γυάλα, να προσπαθεί να πάρει αέρα από την επιφάνεια του νερού.

Τα χρυσόψαρα είναι γνωστά στους πιο πολλούς, ως κατάλληλα ψάρια για γυάλα, με ελάχιστες απαιτήσεις και πάρα πολύ ανθεκτικά. Αυτό έχει σαν συνέπεια κάποιοι σε ένα ενυδρείο 20 - 30 λίτρων να στριμώχνουν 3, 4 ή και πιο πολλά ψάρια, και φυσικά να απορούν κάποια στιγμή γιατί ψοφούν, αφού είναι τόσο ανθεκτικά. Φυσικά όλα αυτά δεν είναι παρά μια μεγάλη παρεξήγηση, που είναι αιτία όμως να πεθαίνουν κάθε χρόνο χιλιάδες ψάρια, σε ελάχιστα λίτρα βρωμισμένου νερού, και να πωλούνται ακόμα και σε πανηγύρια, δίπλα στις πλαστικές κούκλες και τα φτηνοπράματα, για ελάχιστα χρήματα. Είναι αλήθεια ότι τα χρυσόψαρα είναι πολύ ανθεκτικά και καταφέρνουν να επιβιώνουν για αρκετό καιρό σε ακατάλληλες συνθήκες, αλλά αυτό απέχει πολύ από το να θεωρείται αυτονόητο πως δεν έχουν καμία ανάγκη από ένα σωστό ενυδρείο.

Τα χρυσόψαρα είναι γνωστά στην Άπω Ανατολή, σύμφωνα με την παράδοση, εδώ και 2400 χρόνια και  είναι ιστορικά αποδεδειγμένο ότι εδώ και τουλάχιστον 1000 χρόνια, τα φιλοξενούσαν ως διακοσμητικά  ψάρια σε μικρές διακοσμητικές λίμνες αφού θεωρούσαν ότι μπορούσαν να ζήσουν άνετα μέσα σε αυτές. Από αυτά τα πρώτα χρυσόψαρα, ξεκίνησαν πολλές παραλλαγές τους, με επιλεκτικές αναπαραγωγές. Μετά από πολλά χρόνια αυτά τα ψάρια βρήκαν τον δρόμο, σαν κατοικίδια, πρώτα  για την Ευρώπη και μετά για την Αμερική. Στην Ευρώπη ήρθαν τον 17ο και 18ο αιώνα και κοσμούσαν τα σαλόνια των πλουσίων και αριστοκρατών. Περίπου κατά τα τέλη του 19ου αιώνα άρχισαν να παραμερίζονται από είδη όπως τα Macropodus sp. και κάποιες κιχλίδες της Β. Αμερικής και μετά από το τέλος του Β΄ παγκόσμιου πολέμου από πολλά είδη που επικράτησαν στον χώρο του ενυδρείου.

Αυτό όμως δεν στάθηκε αρκετό για να περιορίσει την παρουσία τους στην αγορά. Οι κινέζοι και οι ιάπωνες εκτροφείς, μετά από πολλές διασταυρώσεις και επιλεκτικές αναπαραγωγές, έφτιαξαν πάρα πολλές παραλλαγές του χρυσόψαρου με ποικιλία στα χρώματα, αλλά πιο πολύ στην μορφή τους. Τέτοια είναι όλα τα ψάρια με τα περίεργα ονόματα, όπως Shubunkin, Comet, Oranda, Lionhead, Bubble-eye κλπ. Όλες αυτές οι φόρμες όμως είναι πολύ πιο ευαίσθητες από τα κλασικά χρυσόψαρα, τόσο στην ποιότητα του νερού, όσο και στις απαιτήσεις τους στην θερμοκρασία. Πολλοί κάνουν το λάθος και τα αντιμετωπίζουν όλα σαν κοινά χρυσόψαρα, βάζοντας τα σε γυάλες χωρίς θερμοστάτη, μη γνωρίζοντας ότι αυτά τα ψάρια έχουν τελείως διαφορετικές ανάγκες.

 

 

Ανήκουν στην τάξη Cypriniformes στην οικογένεια Cyprinidae την υποοικογένεια Cyprininae στο γένος Carassius το είδος Carassius auratus και υποείδος Carassius auratus auratus. Το Carassius auratus auratus είναι ψάρι αναπαραγωγής που προέρχεται από το ασιατικό Carassius auratus στενό συγγενή του ευρωπαϊκού Carassius carassius. Φτάνει σε μήκος τα 40 cm αλλά συνήθως, μετά από τα πρώτα 4-5 χρόνια γίνεται 20 cm. Το χρώμα των μικρών είναι αρχικά πρασινοκάστανο στην ράχη και προς το κίτρινο στην κοιλιά. Μετά από πολλούς μήνες αλλάζουν τον χρωματισμό τους και γίνονται πορτοκαλοκόκκινα.

Πρέπει να ξεχωρίσουμε τα χρυσόψαρα από τα γνωστά koi που είναι παραλλαγή του Κυπρίνου Cyprinus carpio, και που ξεχωρίζουν από το μέγεθος τους (μέχρι 50 cm, αλλά μπορεί να φτάσουν και τα 120 cm), αλλά και από τα 4 (δυο μεγάλα και δυο μικρά) μουστάκια που έχουν στα χείλη τους.

Τα koi ξεχωρίζουν από τα χρυσόψαρα πιο πολύ από τα μουστάκια που έχουν κάτω από το στόμα.

Χώρες καταγωγής των Carassius auratus auratus είναι η Κίνα και κάποιες περιοχές της Σιβηρίας. Σήμερα βέβαια απαντώνται σε πολλές χώρες του κόσμου, χάρη στην επέμβαση του ανθρώπου. Τα τελευταία χρόνια είναι πολλοί αυτοί που αφήνουν τα χρυσόψαρα σε λίμνες σε όλο τον κόσμο, απλά για να τα κάνουν να νοιώσουν πιο καλά, χωρίς να σκέφτονται το κακό που κάνουν στην ντόπια πανίδα και χλωρίδα των υδάτων αυτών.

ΕΝΥΔΡΕΙΟ: Οι λόγοι που ένα χρυσόψαρο δεν μπορεί να ζήσει σε μια γυάλα είναι πολλοί. Αρχικά ο χώρος που είναι διαθέσιμος για να κινείται είναι ελάχιστος, πέρα από το γεγονός ότι το χρυσόψαρο είναι ψάρι που προτιμά να ζει σε ομάδες. Δεύτερος λόγος είναι ότι η μικρή ποσότητα νερού επιβαρύνεται πολύ γρήγορα και χρειάζεται να αλλάζουμε κάθε μέρα το νερό για να το κρατάμε σε ανεκτές βιοχημικές συνθήκες. Αυτό με την σειρά του δημιουργεί πρόβλημα σταθερότητας της ποιότητας του, επιβαρύνοντας την φυσική κατάσταση του ψαριού, αφού πρέπει συνέχεια να προσπαθεί να προσαρμοστεί στο νέο νερό. Η μικρή επιφάνεια του νερού δεν επιτρέπει την ελεύθερη ανταλλαγή των αερίων και σε συνδυασμό με την έλλειψη κίνησης του νερού η περιεκτικότητα του σε οξυγόνο είναι περιορισμένη. Αυτοί είναι μόνο λίγοι από τους λόγους που η διατήρηση του χρυσόψαρου σε γυάλα θεωρείται απαράδεκτη. Κανένα ενυδρείο μικρότερο από 100 λίτρα (καθαρό νερό) δεν είναι κατάλληλο για να κρατάμε χρυσόψαρα. Σε ένα τέτοιο ενυδρείο μπορούμε να βάλουμε μέχρι 3 ψάρια, αφού πρέπει να τα κρατάμε σε ομάδα. Όσο πιο μεγάλο είναι φυσικά το ενυδρείο, τόσο καλύτερα για αυτά. Δεν πρέπει να ξεχνάμε βέβαια ότι και τα είδη όπως τα oranda μεγαλώνουν το ίδιο πολύ με τα κοινά χρυσόψαρα.

Το υπόστρωμα πρέπει να είναι άμμος ή πολύ λεπτό χαλίκι, γιατί τα χρυσόψαρα έχουν την συνήθεια να ψάχνουν για τροφή μέσα στην άμμο. Αν τους έχουμε χαλίκι με μεγάλους κόκκους τους κάνουμε την ζωή λίγο πιο δύσκολη.

Υπάρχει η εντύπωση ότι τα χρυσόψαρα βρωμίζουν το νερό πιο πολύ από τα άλλα ψάρια και γι αυτό χρειάζονται πιο ισχυρό φιλτράρισμα. Αυτό είναι ένας μύθος που ξεκινάει από την συνήθεια να βάζουν οι πιο πολλοί, περισσότερα ψάρια σε ένα ενυδρείο από ότι θα έπρεπε και από το γεγονός ότι συνήθως τα κρατούν σε μεγαλύτερες από ότι πρέπει θερμοκρασίες. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τα χρυσόψαρα μεγαλώνουν πολύ και άρα χρειάζονται μεγάλο ενυδρείο και βέβαια περιορισμένο αριθμό ψαριών. Το ίδιο ισχύει και για άλλα είδη όπως τα Όσκαρ Astronotus ocellatus. Κανένας δεν μπαίνει στην ιδέα να βάλει σε ένα ενυδρείο 80 λίτρων 7-8 Όσκαρ, αλλά πολλοί το κάνουν με τα χρυσόψαρα!!!  Αφού πρόκειται για ψάρι που δεν θέλει ψηλές θερμοκρασίες, όταν το κρατάμε στους 25-26 C ο μεταβολισμός τους είναι πολύ έντονος και άρα τρώνε πολύ και φυσικά αντίστοιχα πολλά είναι και τα απόβλητά τους. Ένα καλό εξωτερικό φίλτρο ή ένα φίλτρο τύπου Αμβούργου, είναι αρκετό για να υποστηρίξει ένα σωστό ενυδρείο με χρυσόψαρα.

 

 

ΦΥΤΑ: Τα χρυσόψαρα είναι παμφάγα, και αυτό σημαίνει ότι έχουν ανάγκη και από φυτικές τροφές. Αν δεν έχουν διαθέσιμες τέτοιες τροφές, είναι λογικό ότι θα επιτεθούν στα φυτά που έχουμε μέσα στο ενυδρείο. Αυτό έχει κατευθύνει πολλούς να θεωρούν σαν μοναδική λύση τα πλαστικά φυτά για ένα ενυδρείο με χρυσόψαρα. Τα πράγματα όμως δεν είναι έτσι. Είναι αλήθεια ότι τρώνε ή ξεριζώνουν τα φυτά, αλλά αν κάνουμε μια σωστή επιλογή φυτών μπορούμε να έχουμε ένα πολύ όμορφο ενυδρείο χωρίς προβλήματα. Υπάρχουν κατάλληλα φυτά όπως είναι αυτά με τα σκληρά φύλλα που δεν θα έχουν πρόβλημα. Τέτοια φυτά είναι τα Valisneria spec. η Anubias και άλλα. Παράλληλα μπορούμε να βάλουμε και κάποια είδη ταχείας ανάπτυξης, για να παρέχουμε στα ψάρια και τροφή φυτική, αφού την έχουν ανάγκη. Σημαντικό είναι να ταΐζουμε και με φυτικές τροφές, γιατί έχει παρατηρηθεί ότι τα χρυσόψαρα τρώνε τα φυτά του ενυδρείου αν έχουν έλλειψη από τέτοιου περιεχομένου τροφές.

Αυτό που πρέπει να γνωρίζουμε για τα χρυσόψαρα είναι ότι χρειάζονται αρκετό χώρο για να κινούνται. Αυτό μας υποχρεώνει να βάλουμε τα φυτά και τα άλλα διακοσμητικά στις γωνίες και στο πίσω μέρος του ενυδρείου και να αφήσουμε τον πιο πολύ χώρο ελεύθερο. Μπορούμε να βάλουμε πέτρες ή ξύλα σαν διακοσμητικά, αφού βεβαιωθούμε ότι είναι κατάλληλα για ενυδρείο.

Δεν βάζουμε πλαστικά αντικείμενα που δεν έχουν καμία δουλειά μέσα στο ενυδρείο, όπως δύτες, ναυάγια ή άλλα τέτοια φαιδρά. Επίσης δεν βάζουμε αντικείμενα που με την βοήθεια του αέρα κάνουν κινήσεις, όπως είναι κάποια πλαστικά κοχύλια που ανοιγοκλείνουν, γιατί πέρα από το αντιαισθητικό μέρος, με τις κινήσεις τους στρεσάρουν τα ψάρια σε μόνιμη βάση. Καλό είναι να φτιάχνουμε το ενυδρείο όπως μας αρέσει, αλλά φροντίζοντας να λαβαίνουμε υπ όψιν μας και τις επιθυμίες και προτιμήσεις των ψαριών. Κάτι που αρέσει πολύ στα χρυσόψαρα είναι η άλγη που παρουσιάζεται αργά ή γρήγορα μέσα στο ενυδρείο. Θα παρατηρήσουμε ότι κάθονται με τις ώρες και ασχολούνται με το να την τσιμπούν. Δεν είναι λοιπόν υποχρεωτικό να ανοίγουμε πόλεμο κατά της άλγης, εφόσον δεν είναι υπερβολικά ενοχλητική. Φυσικά σε αυτές τις άλγες δεν συμπεριλαμβάνεται και το κυανοβακτήριο (BGA)...

Τα χρυσόψαρα είναι ψάρια φιλήσυχα, και όπως είπαμε τους αρέσει να ζούνε σε ομάδες. Μπορούμε να βάλουμε διαφορετικές παραλλαγές στο ίδιο ενυδρείο, αλλά όχι κάποιες που είναι ευαίσθητες στην θερμοκρασία, αλλά και λόγω κατασκευής αργοκίνητα. Τέτοια ψάρια πρέπει να τα κρατάμε μόνα τους. Μπορούμε να βάλουμε χρυσόψαρα μαζί με άλλα ψάρια, αρκεί να ξέρουμε ότι έχουν τις ίδιες ανάγκες στην ποιότητα και χημεία νερού και την θερμοκρασία. Μια τέτοια περίπτωση είναι τα Cloud fish, Tanichthys albonubes, που προέρχονται από ορεινές λίμνες της Κίνας και οι κατάλληλες θερμοκρασίες για αυτά είναι 12°C έως 22°C, παρά το γεγονός ότι πολλοί τα κρατούν σε τροπικά ενυδρεία. Αυτά τα ψάρια μπορούν να επιβιώσουν και τον χειμώνα σε λίμνες αφού για λίγο αντέχουν και τους 5 °C.

Τα χρυσόψαρα θέλουν νερό με γενική σκληρότητα από 8 μέχρι 25 °dGH αλλά κατά προτίμηση 12 μέχρι 18 °dGH.

Η θερμοκρασία μπορεί να κυμαίνεται από 4°C μέχρι 30°C, αλλά είναι πιο σωστό, το καλοκαίρι να είναι από 18°C μέχρι 24°C, και τον χειμώνα από 6°C μέχρι 14°C. Είναι σημαντικό να υπάρχουν αυτές οι διαφορές στην θερμοκρασία του χειμώνα και του καλοκαιριού. Η μόνιμη υψηλή θερμοκρασία δεν είναι σίγουρο ότι δημιουργεί προβλήματα στην υγεία των ψαριών, αλλά συντομεύει την διάρκεια της ζωής τους. Επιπλέον οι μεγάλες θερμοκρασίες επιταχύνουν τον μεταβολισμό των ψαριών και αυτό σημαίνει περισσότερη τροφή και άρα μεγαλύτερη επιβάρυνση του νερού με τα απόβλητα τους.

Το γεγονός ότι αντέχουν σε χαμηλές θερμοκρασίες, σε συνδυασμό με την προσαρμοστικότητα τους στην σκληρότητα και το ΡΗ του νερού, τα κάνει ιδανικά ψάρια για την λίμνη στον κήπο. Δεν έχουν πρόβλημα ακόμα και αν το νερό παγώσει στην επιφάνεια του, αφού αυτή η πτώση της θερμοκρασίας γίνεται σταδιακά. Είναι αλήθεια, ότι ενώ αντέχουν τις διακυμάνσεις της θερμοκρασίας, δεν αντέχουν την απότομη αλλαγή της, κάτι που ισχύει και για όλα τα άλλα ψάρια. Τις τελευταίες δεκαετίες, με την κεντρική θέρμανση των κατοικιών, είναι δύσκολο να έχουμε τις κατάλληλες θερμοκρασίες για την περίοδο του χειμώνα αφού κανένα σπίτι δεν έχει θερμοκρασίες από 6°C μέχρι 14°C.

Το ΡΗ πρέπει να ευρίσκεται μεταξύ 7 και 8, αλλά τα χρυσόψαρα αντέχουν χωρίς πρόβλημα ΡΗ μέχρι και 8,5.

Τροφή: Όπως είπαμε τα χρυσόψαρα είναι παμφάγα. Πέρα από την τροφή σε φυλλαράκι που θα τους δίνουμε, καλό είναι να τους προσφέρουμε και ζωντανή τροφή. Αυτό συχνά είναι δύσκολη υπόθεση, γι αυτό υπάρχει η εναλλακτική λύση των κατεψυγμένων τροφών. Δεν ξεχνάμε ότι δεν ρίχνουμε την κατεψυγμένη τροφή κατευθείαν στο νερό, αλλά πρώτα την ξεπαγώνουμε και ταυτόχρονα την πλένουμε με κρύο νερό, χρησιμοποιώντας ένα σουρωτήρι ή μια απόχη για αυτή την δουλειά. Παράλληλα μπορούμε να δίνουμε και φυτικές τροφές, όπως είναι ο αρακάς χωρίς τον φλοιό του, λάχανο και βρασμένη πατάτα σε μικρές ποσότητες.

Δεν είναι απαραίτητο να δίνουμε στα ψάρια μας μόνο τροφές που είναι για χρυσόψαρα. Κατάλληλες είναι και οι άλλες τροφές που προσφέρονται για όλα τα ψάρια. Αυτό που προέχει είναι να μην αγοράζουμε κάθε φορά της ίδιας εταιρείας, να τους δίνουμε ποικιλία τροφών και φυσικά δεν πρέπει να αγοράζουμε μεγάλες συσκευασίες που κρατούν μήνες ή ακόμα και χρόνια, αφού αυτές οι τροφές πρέπει να μην μένουν για πολύ χρόνο γιατί χαλάνε και αλλοιώνονται με συνέπειες στην υγεία των ψαριών μας.

Vallisneria spiralis ΕΝΑ ΕΥΚΟΛΟ ΦΥΤΟ !!

Η Vallisneria spiralis ''Tiger'' είναι άριστο φυτό για αρχαρίους, που αναπτύσσεται σχεδόν σε όλες τις συνθήκες φωτισμού και νερού. Το όνομα "τίγρη'' οφείλεται στα ριγωτά φύλλα του. Τα σχετικά κοντά φύλλα το καθιστούν κατάλληλο για μικρά ενυδρεία, τα φύλλα είναι επίσης στενά έτσι δεν επισκιάζουν τα μικρότερα φυτά. Διαμορφώνει δρομείς εύκολα, και έτσι είναι εύκολο να πολλαπλασιασθεί.

Περιγραφή	Vallisneria spiralis ''Tiger''
Οικογένεια:	Hydrocharitaceae
Διαστάσεις (Ύψος * Πλάτος)	30-55 cm (Ύψος), 5+ cm (Πλάτος)
Φωτισμός:	Χαμηλός-πολύ υψηλός
Θερμοκρασία:	15-30
Ph, Σκληρότητα(GH)	pH:6-9 / Μαλακό-πολύ σκληρό
Ανάπτυξη	Γρήγορη
Απαιτήσεις	Ελάχιστες

HOW TO CLEAN EHEIM FILTER...AND A SMALL PATENT!!!

Καρχαριάκια γλυκού νερού (silver)

Πρώτα απ' όλα χρειάζεστε:

1 ΕΝΥΔΡΕΙΟ 75L(ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ)
1 ΘΕΡΜΟΣΤΑΤΗ (ΣΤΟΥΣ 27 ΒΑΘΜΟΥΣ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΚΑΙ 28 ΤΟΝ ΧΕΙΜΟΝΑ) 
1 ΕΙΔΙΚΟ  ΦΙΛΤΡΟ (ΚΑΛΟ ΘΑ ΗΤΑΝ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΜΕ ΔΥΟ ΚΑΘΑΡΙΣΤΕΣ)
1 ΦΙΛΤΡΟ ΟΞΥΓΟΝΟΥ
1 ΤΡΟΦΗ ΣΕ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ ή ΚΡΟΚΕΤΟΥΛΕΣ ΓΙΑ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΑ ΨΑΡΙΑ
1 ΛΑΜΠΑ ΦΩΤΙΣΜΟΥ
ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΒΑΚΤΗΡΙΑ
 (ΣΥΝΗΘΩΣ ΣΥΜΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΙ ΣTΗΝ ΤΙΜΗ ΤΟΥ ΕΝΥΔΡΙΟΥ) 
Πολούνται με βάση το μέγεθος:
 Μεσαίου μεγέθους 4-6Ε
Μεγάλα 18Ε
ΜΗΝ  ΠΡΟΤΙΜΆΤΕ ΜΙΚΡΑ ΨΑΡΙΑ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΥΑΙΣΘΗΤΑ 
  

ΕΝΑΣ ΟΜΟΡΦΟΣ ΚΑΘΑΡΙΣΤΗΣ ΚΑΡΧΑΡΙΑΚΙ   
   

 Υπάρχουν κι άλλα είδη όπος ο pangasius που μπορεί να συμβιωσεί με τον silver.Και τα δύο ψάρια είναι πολύ ήσυχα.Ο pangasius βγαίνει σε δύο αποχρώσεις άσπρο και μαύρο.

 

 ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΟΤΙ Ο ΚΑΡΧΑΡΙΑ GALLAGHER ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΣ ΜΕ ΑΛΛΑ ΨΑΡΙΑ

 

Anubias - Ένα Εύκολο Φυτό Ενυδρείου!!!

Ανήκει στην οικογένεια Araceae και κατάγεται από το Καμερούν.

Το συναντάμε σε πολλά ενυδρεία όπου δεν είναι εύκολο, λόγω συνθηκών, να αναπτυχθούν άλλα, πιο ευαίσθητα φυτά. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι είναι πολύ ανθεκτικό και τα βγάζει πέρα με λίγο φως και σε νερό με λίγα θρεπτικά. Δεν έχει ανάγκη παροχής διοξειδίου, γιατί αναπτύσσεται αργά. Επίσης είναι σημαντικό το γεγονός ότι ριζώνει πάνω σε πέτρες ή ξύλα, αν στην αρχή το κρατήσουμε δεμένο πάνω σε ένα τέτοιο υλικό. Κάτι τέτοιο είναι απαραίτητο όταν κρατάμε στο ενυδρείο μας ψάρια που έχουν την τάση να σκάβουν και άρα να ξεριζώνουν τα φυτά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι κιχλίδες από την λίμνη Μαλάουι, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι και ψάρια από άλλες περιοχές δεν σκάβουν. Έχει σκληρά φύλλα και γι αυτό είναι κατάλληλο και για ενυδρεία με είδη κιχλίδων που έχουν την τάση να χαλούν τα φυτά.

 

Φώτο: Γιάννης Ανδρούδης

 

Αναπτύσσεται αργά, βγάζοντας περί τα 10 φύλλα τον χρόνο και το ύψος του δεν γίνεται μεγαλύτερο από 10 cm αφού η ανάπτυξη του γίνεται οριζόντια. Το μόνο πρόβλημα που συναντάμε με αυτό το φυτό είναι ότι συχνά τα φύλλα του πιάνουν άλγη, γιατί έχουν μεγάλη επιφάνεια και αν είναι κάτω από σχετικά έντονο φως για πολύ καιρό αυτό είναι αναπόφευκτο. Τα φύλλα του μπορεί να είναι ηλικίας μερικών ετών και αυτό ευνοεί την ανάπτυξη ειδών άλγης που χρειάζονται χρόνο για να εγκατασταθούν κάπου. Η λύση είναι να το βάλουμε σε σημείο που δεν έχει έντονο φως.

Η ανθρακική σκληρότητα μπορεί να κυμαίνεται από 2 έως 12 ΚΗ, το ρΗ σε ουδέτερα επίπεδα και η θερμοκρασία 20° C έως και 30° C.

 

Οι ρίζες

 

 

Αυτό που πρέπει να προσέχουμε είναι η οριζόντια ρίζα του να είναι πάντα έξω από το υπόστρωμα και τα ριζίδια να εισχωρούν μέσα σε αυτό. Αν την ρίζα την κόψουμε σε μικρά κομμάτια και ακόμα καλύτερα κάθε κομμάτι μαζί με λίγα φύλλα, μπορούμε να τα φυτέψουμε σε ένα άλλο σημείο και έτσι να αποκτήσουμε πολλά νέα φυτά.

Σωστή επιλογή φυτών για το ενυδρείο

Η επιλογή του κατάλληλου φυτού για το ενυδρείο μας είναι μια σχετικά εύκολη υπόθεση αρκεί να προσέξουμε κάποιες παραμέτρους. Όταν αγοράζουμε φυτά από ένα κατάστημα θα πρέπει να εξετάζουμε προσεκτικά την κατάσταση και την υγεία του φυτού που θέλουμε να αγοράσουμε, αφού πρώτα έχουμε κάνει σωστή επιλογή των ειδών των φυτών που θα αγοράσουμε. Κάποιες φορές μπορεί να δούμε πως κάποιες οικογένειες φυτών είναι καλύτερα να τις αγοράζουμε από μια συγκεκριμένη εταιρεία ενώ κάποιες άλλες από άλλη εταιρεία μια και όλες οι εταιρείες μπορεί να μην παρέχουν την ίδια ποιότητα σε όλες τις οικογένειες φυτών που έχουν. Για να λάβουμε ένα όμορφο και αισθητικό αποτέλεσμα θα πρέπει να παρέχουμε στα φυτά μας την σωστή φροντίδα που χρειάζονται.
Τα μη υγιή φυτά παίρνουν πολύ περισσότερο χρόνο να εγκλιματιστούν στο ενυδρείο μας και πολλές φορές μπορεί να μην τα καταφέρουν και να μαραθούν ή να σαπίσουν μετά από κάποιες εβδομάδες αν δεν τους παρέχουμε πολύ καλή φροντίδα. Σε αντίθεση, ένα υγιές φυτό θα το δούμε να εγκλιματίζεται και να ευδοκιμεί γρήγορα, να μεγαλώνει και να βγάζει καινούργια φύλλα. Ακόμα και με την κατάλληλη φροντίδα, όλοι μας έχουμε δει, πως κάποια φυτά μπορεί να πηγαίνουν καλύτερα από κάποια άλλα στο ενυδρείο μας, ενώ κάποια άλλα μπορεί να μην μπορούν να "στεριώσουν" καν στο ενυδρείο μας. Σε αυτές τις περιπτώσεις και αφού είμαστε σίγουροι πως δεν φταίει η φροντίδα που τους παρέχουμε, μπορούμε να αφαιρούμε τα φυτά αυτά και να τα αντικαθιστούμε με άλλα παρόμοια από άλλες οικογένειες.

Αναγνωρίζοντας ένα υγιές φυτό
Για να ξεχωρίσουμε ένα υγιές φυτό όταν το αγοράζουμε αρκεί να εξετάσουμε τα φύλλα και τις ρίζες του. Ως επί το πλείστον θα πρέπει να προσέχουμε ώστε το φυτό να είναι σε καλή κατάσταση, να μην έχει τρύπες στα φύλλα του, να μην έχει καφέ ή κίτρινα στίγματα και να μην είναι διάφανα τα φύλλα του. Τυχόν τρύπες ή αποχρωματισμός στα φύλλα ενός φυτού είναι συνήθως ενδείξεις μη υγιούς φυτού ή πολύ ταλαιπωρημένου από την εισαγωγή του στο κατάστημα. Τυπικό παράδειγμα ταλαιπωρημένου φυτού από την μεταφορά, που παρατηρείται συχνά στις εισαγωγές των καταστημάτων είναι με τα φυτά της οικογένειας Vallisneria.
Πολλά φυτά που έχουν μίσχο συνήθως χάνουν τα φύλλα που βρίσκονται χαμηλά όταν δεν είναι σε καλή κατάσταση. Παρόλα αυτά αν δούμε ότι το φυτό έχει καλό (όχι σάπιο) και πλούσιο ρίζωμα τότε κατά πάσα πιθανότητα θα μπορέσει να εγκλιματιστεί και να μεγαλώσει στο ενυδρείο μας - θα του πάρει όμως λίγο περισσότερο χρόνο από ένα απολύτως υγιές φυτό. Κίτρινες περιοχές στα φύλλα των φυτών πολλές φορές είναι σημάδι έλλειψης σιδήρου, γεγονός που μπορεί να διορθωθεί εύκολα με τα κατάλληλα λιπάσματα και φροντίδα. Είναι όμως πολύ πιθανό τα φύλλα που έχουν πρόβλημα να πέσουν στην περίοδο εγκλιματισμού και μέχρι το φυτό να βγάλει καινούργια φύλλα. Γενικώς και για να μην γινόμαστε υπερβολικοί, το να αγοράσουμε ένα φυτό το οποίο έχει 1-2 φύλλα με τέτοια στίγματα ενώ κατά τα άλλα φαίνεται απολύτως υγιές είναι μια σωστή κίνηση αρκεί πριν το φυτέψουμε να κλαδέψουμε τα "προβληματικά" φύλλα του. Αξίζει να αναφερθεί πως υπάρχουν φυτά με τρύπες στα φύλλα τους το οποίο είναι απολύτως φυσιολογικό όπως το "Aponogeton madagascariensis". Επίσης, υπάρχουν φυτά με καφέ φύλλα ή στίγματα γεγονός σύνηθες στην οικογένεια Echinodorus.

"Aponogeton madagascariensis"

"Echinodorus ozelot"

Ένα ακόμα σημείο που θα πρέπει να προσέχουμε όταν αγοράζουμε ένα φυτό είναι το ρίζωμά του. Το ρίζωμα είναι σημαντικό και ζωτικό σημείο για την περεταίρω ανάπτυξη ενός φυτού, αφού τα περισσότερα φυτά λαμβάνουν όλα τα θρεπτικά συστατικά που χρειάζονται από το ρίζωμά τους. Για φυτά τα οποία βγάζουν και μεγαλώνουν ρίζωμα, θα πρέπει αυτό να είναι πλούσιο και υγιές και σε καμία περίπτωση σάπιο. Τέτοια φυτά συνήθως πωλούνται μέσα σε πλαστικά γλαστράκια και οι ρίζες τους βρίσκονται μέσα σε πετροβάμβακα. Τις περισσότερες φορές όταν το ρίζωμα του φυτού χαίρει άκρας υγείας θα δούμε πως έχει περάσει τον πετροβάμβακα και αναπτύσσεται και έξω από αυτόν (σε άλλη ενότητα μπορείτε να διαβάσετε πως φυτεύουμε τα φυτά που βρίσκονται σε τέτοια γλαστράκια).
Υπάρχουν όμως και φυτά τα οποία θα δούμε να μην έχουν μεγάλο ρίζωμα έως και καθόλου. Τέτοια φυτά παίρνουν τις θρεπτικές ουσίες που χρειάζονται εξολοκλήρου από το νερό μέχρι να φυτευτούν στο ενυδρείο μας και συνήθως πωλούνται πιασμένα σε "ματσάκια". Αυτά τα φυτά συχνά θα παρατηρήσουμε πως είναι κλαδέματα από μητρικά φυτά και τις περισσότερες φορές είναι δύσκολο να εγκλιματιστούν στο ενυδρείο μας. Θα πρέπει να τα χωρίζουμε από το "ματσάκι" στο οποίο είναι πιασμένα και να τα φυτεύουμε σε πλούσιο υπόστρωμα με σκοπό να βγάλουν ρίζωμα και να αναπτυχθούν.

Επιλογή φυτών για το ενυδρείο
Για να επιλέξουμε τα κατάλληλα φυτά για το ενυδρείο μας πρέπει να εξετάσουμε κάποιες παραμέτρους πριν τα αγοράσουμε ώστε να έχουμε το επιθυμητό αισθητικό και λειτουργικό αποτέλεσμα.
Η επιλογή των φυτών θα πρέπει να εξαρτάται καταρχάς από τις παραμέτρους του νερού που έχουμε στο ενυδρείο. Αν για παράδειγμα βάλουμε φυτά που χρειάζονται σκληρό νερό για να αναπτυχθούν σωστά σε ενυδρείο με άγριους δίσκους, όπου η σκληρότητα του νερού είναι συνήθως μηδενική, τότε τα φυτά αυτά ή δεν θα μπορέσουν να εγκλιματιστούν και θα μαραθούν, ή η ανάπτυξή τους θα είναι πάρα πολύ αργή και δεν θα πάρουμε ποτέ το βέλτιστο αισθητικό αποτέλεσμα που θα θέλαμε να δούμε.

Πριν επιλέξουμε φυτά για το ενυδρείο θα πρέπει να δούμε ποια από αυτά που μας αρέσουν και θέλουμε να βάλουμε είναι γρήγορης ή αργής ανάπτυξης και το βασικότερο πόσο χρόνο χρειάζονται για να εγκλιματιστούν στο ενυδρείο μας. Φυτά γρήγορης ανάπτυξης όπως της οικογένειας Cabomba και Egeria εγκλιματίζονται γρήγορα και σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα θα μπορούν να απορροφήσουν πολλά από τα θρεπτικά συστατικά που υπάρχουν στο υπόστρωμα και στο νερό του ενυδρείου, προκαλώντας προβλήματα στον εγκλιματισμό άλλων φυτών τα οποία χρειάζονται περισσότερο χρόνο και μεγαλώνουν με πιο αργό ρυθμό. Γι' αυτό το λόγο, αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να φυτεύσουμε αρχικά τα φυτά που θέλουν περισσότερο χρόνο να προσαρμοστούν στο

Glossostigma elatinoides

ενυδρείο μας και αφού εγκλιματιστούν και αρχίσουν να αναπτύσσονται επιτυχώς να βάλουμε τα φυτά γρήγορης ανάπτυξης. Συνήθως τα φυτά που απαιτούν περισσότερο χρόνο προσαρμογής είναι αυτά που βάζουμε στη μπροστά περιοχή του ενυδρείου όπως φυτά τύπου γκαζόν (π.χ. Glossostigma elatinoides, Hemianthus callitrichoides κ.α.).
Μια άλλη παράμετρος που θα πρέπει να δούμε πριν τοποθετήσουμε φυτά στο ενυδρείο είναι η σωστή επιλογή τους αναλόγως με το πόσο ψηλά γίνονται σε πλήρη ανάπτυξη ώστε να τα τοποθετήσουμε στη σωστή περιοχή στο ενυδρείο. Φανταστείτε το αισθητικό αποτέλεσμα αν βάλουμε στο μπροστά μέρος ενός ενυδρείου ένα φυτό που μεγαλώνει γρήγορα και φτάνει σε ύψος τα 50 εκατοστά και πιο πίσω ένα άλλο με μέγιστο ύψος 5-10 εκατοστά. Ένα λάθος που έχουμε κάνει όλοι μας είναι να πηγαίνουμε σε ένα μαγαζί και να αγοράζουμε ένα φυτό που μας αρέσει και το οποίο δεν είναι ακόμα σε πλήρη ανάπτυξη, να το βάζουμε σε κάποιο σημείο του ενυδρείου μας και μετά από 1-2 μήνες να βλέπουμε πως το φυτό αυτό έπρεπε να μπει σε πιο πίσω περιοχή γιατί γίνεται μεγάλο σε ύψος.
Όμορφο αισθητικό αποτέλεσμα θα μας δώσει η επιλογή φυτών με διαφορετικά χρώματα αλλά και σχήματα φύλλων για το ενυδρείο μας. Μια συνήθης επιλογή είναι να βάζουμε 1-2 είδη φυτών στο μπροστά μέρος του ενυδρείου και πολλά διαφορετικά στο μέσον και πίσω μέρος του. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως φυτά με έντονο κόκκινο χρώμα στα φύλλα τους χρειάζονται τις περισσότερες φορές πολύ υψηλότερο φωτισμό απ' ότι τα φυτά με πράσινο χρώμα. Οπότε θα πρέπει να προσέχουμε ώστε η θέση τους στο ενυδρείο να είναι τέτοια που να μην επηρεάζεται από σκιές που μπορεί να προκαλούν ψηλότερα φυτά. Επίσης, η θέση που θα τοποθετήσουμε κάποια φυτά στο ενυδρείο εξαρτάται και από τη ροή του νερού στο χώρο. Κάποια φυτά προτιμούν χαμηλή ροή γιατί τα φύλλα τους είναι πιο ευπαθή και εύθραυστα και άλλα υψηλή.

Ένας ακόμα παράγοντας είναι οι κλιματικές συνθήκες που ευδοκιμούν τα φυτά. Δεν θα πρέπει να μπερδεύουμε φυτά που προτιμούν κρύα νερά (θερμοκρασίας <23 ^οC) με φυτά που ευδοκιμούν σε ζεστά νερά (θερμοκρασίας >25 ^οC). Το ίδιο ισχύει για φυτά που προτιμούν νερά με μεγάλη σκληρότητα και φυτά που προτιμούν χαμηλή σκληρότητα. Αξίζει να σημειωθεί πως το πιο φυσικό αποτέλεσμα φύτευσης φυτών σε ένα ενυδρείο το έχουμε αν επιλέξουμε να φτιάξουμε ένα βιοτοπικό ενυδρείο, όπου τα φυτά που θα χρησιμοποιήσουμε είναι αυτά από τον ίδιο βιότοπο όπως ακριβώς συμβαίνει και στη φύση.

Συνοψίζοντας να πούμε πως πολλές φορές θα έχουμε ακούσει κάποια φυτά να χαρακτηρίζονται ως εύκολα ή δύσκολα. Η δυσκολία έγγειται στο γεγονός ότι τα φυτά αυτά είναι πιο απαιτητικά από κάποια άλλα. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ένα φυτό χαρακτηρίζεται ως δύσκολο όταν συντρέχουν ένας ή περισσότεροι από τους προαναφερθέντες παράγοντες όπως ο αργός χρόνος εγκλιματισμού του στο ενυδρείου, οι υψηλές απαιτήσεις του για φως, η επιθυμητή ροή νερού στην περιοχή φύτευσής του και οι απαιτήσεις του φυτού σε πλούσια θρεπτικά συστατικά.

Παρακάτω μπορείται να δείτε κάποια φυτά όπως αυτά ταξινομούνται αναλόγως με το ύψος τους και τη θέση τους στο ενυδρείο (μπροστά, μέση, πίσω περιοχή). Κάποια από τα φυτά στις παρακάτω λίστες είναι κατάλληλα για φύτευση σε περισσότερες από μία περιοχές του ενυδρείου, γι' αυτό και αναγράφονται δύο φορές. Αυτό έχει να κάνει με τον τρόπο που τα κλαδεύουμε και με την ποσότητα θρεπτικών συστατικών που υπάρχει στο υπόστρωμα και στο νερό του ενυδρείου. Η λίστα με τα φυτά αυτά είναι από το βιβλίο "Encyclopedia of Aquarium Plants" του Peter Hiscock.

Φυτά για την πίσω περιοχή του ενυδρείου (Background plants)

Alternanthera reineckii	Echinodorus macrophyllus	Ludwigia glandulosa
Ammania gracillis	Echinodorus major	Ludwigia repens
Anubias barteri var. barteri	Echinodorus osiris	Ludwigia palustris
Anubias congensis	Echinodorus parviflorus	Microsorum pteropus
Aponogeton ulvaceus	Echinodorus uruguayensis	Myriophyllum aquaticum
Bacopa caroliniana	Egeria densa	Myriophyllum hippuroides
Barclaya longifolia	Eichornia azurea	Myriophyllum scabratum
Blyxa echinosperma	Eichornia diversifolia	Myriophyllum tuberculatum
Bolbitis heudelotii	Elodea canadensis	Najas indica
Cabomba aquatica	Eusteralis stellata	Nesaea crassicaulis
Cabomba caroliniana	Gymnocoronis spilanthoides	Nuphar japonica
Cabomba piauhyensis	Heteranthera zosterifolia	Nymphaea lotus
Ceratophyllum demersum	Hydrophila corymbosa	Nymphaea lotus var. rubra
Ceratophyllum submersum	Hydrophila corymbosa 'Crispa'	Potamogeton crispus
Ceratopteris cornuta	Hydrophila corymbosa 'Glabra'	Potamogeton gayii
Crinum natans	Hydrophila corymbosa 'Gracilis'	Rotala macrandra
Crinum thaianum	Hydrophila corymbosa 'Strigosa'	Rotala rotundifolia
Cryptocoryne balansae	Hydrophila difformis	Rotala wallichii
Cryptocoryne undulata	Hydrophila guianensis	Sagittaria subulata
Cryptocoryne wendtii	Hydrophila stricta	Shinnersia rivularis
Echinodorus amazonicus	Limnophila aquatica	Spathiphyllum wallisii
Echinodorus bleheri	Limnophila indica	Vallisneria americana
Echinodorus cordifolius	Limnophila sessiliflora	Vallisneria asiatica
Echinodorus grandiflorus	Ludwigia arcuata	Vallisneria gigantea
Echinodorus horemanii	Ludwigia brevipes	Vallisneria spiralis

Φυτά για την μέση περιοχή του ενυδρείου (Midground plants)

Alternanthera reineckii	Cryptocoryne undulata	Limnophila sessiliflora
Ammania gracillis	Cryptocoryne walkeri	Lobelia cardinalis
Anubias angustifolia 'Afzelii'	Cryptocoryne wendtii	Ludwigia arcuata
Anubias barteri var. barteri	Didiplis diandra	Ludwigia brevipes
Anubias gracilis	Echinodorus amazonicus	Ludwigia repens
Anubias lanceolata	Echinodorus cordifolius	Ludwigia palustris
Aponogeton boivinianus	Echinodorus horemanii	Lysimachia nummularia
Aponogeton crispus	Echinodorus opacus	Microsorum pteropus
Aponogeton elongatus	Echinodorus osiris	Myriophyllum aquaticum
Aponogeton madagascariensis	Echinodorus parviflorus	Myriophyllum hippuroides
Aponogeton ulvaceus	Echinodorus quadricostatus var. xinguensis	Myriophyllum scabratum
Aponogeton undulatus	Echinodorus uruguayensis	Myriophyllum tuberculatum
Bacopa caroliniana	Egeria densa	Najas indica
Bacopa monnieri	Eichornia azurea	Nuphar japonica
Bacopa rotundifolia	Eleocharis acicularis	Nymphaea lotus
Barclaya longifolia	Eleocharis parvula	Nymphaea lotus var. rubra
Blyxa echinosperma	Eleocharis vivipara	Nymphaea stellata
Blyxa japonica	Eusteralis stellata	Nymphoides aquatica
Bolbitis heudelotii	Gymnocoronis spilanthoides	Potamogeton crispus
Cardamine lyrata	Hemianthus micranthemoides	Potamogeton gayii
Ceratophyllum demersum	Heteranthera zosterifolia	Potamogeton mascarensis
Ceratophyllum submersum	Hydrocotyle leucocephala	Rotala macrandra
Cryptocoryne affinis	Hydrocotyle sibthorpioides	Rotala rotundifolia
Cryptocoryne albida	Hydrocotyle verticillata	Rotala wallichii
Cryptocorine balansae	Hydrophila corymbosa	Sagittaria platyphylla
Cryptocoryne beckettii	Hydrophila corymbosa 'Glabra'	Sagittaria subulata
Cryptocoryne ciliata	Hydrophila corymbosa 'Strigosa'	Saurus cernuus
Cryptocoryne cordata	Hydrophila guianensis	Shinnersia rivularis
Cryptocoryne lutea	Hydrophila stricta	Spathiphyllum wallisii
Cryptocoryne moehlmannii	Lagarosiphon major	Vallisneria americana
Cryptocoryne pontederiifolia	Limnophila indica	Vallisneria tortifolia

Φυτά για την εμπρός περιοχή του ενυδρείου (Foreground plants)

Anubias angustifolia 'Afzelii'	Cryptocoryne moehlmannii	Heteranthera zosterifolia
Anubias barteri var. nana	Cryptocoryne pontederiifolia	Hydrocotyle leucocephala
Anubias gracilis	Cryptocoryne siamensis	Hydrocotyle sibthorpioides
Anubias lanceolata	Cryptocoryne undulata	Hydrocotyle verticillata
Aponogeton crispus	Cryptocoryne walkeri	Lagarosiphon major
Aponogeton madagascariensis	Cryptocoryne willisii	Lilaeopsis novae-zelandiae
Aponogeton undulatus	Didiplis diandra	Lilaeopsis brasiliensis
Bacopa monnieri	Echinodorus boliviatus	Lobelia cardinalis
Bacopa rotundifolia	Echinodorus opacus	Lysimachia nummularia
Blyxa japonica	Echinodorus quadricostatus var. xinguensis	Marsilea hirsuta
Bolbitis heudelotii	Echinodorus tenellus	Micranthemum umbrosum
Cardamine lyrata	Eleocharis acicularis	Nymphoides aquatica
Cryptocoryne albida	Eleocharis parvula	Potamogeton mascarensis
Cryptocoryne affinis	Eleocharis vivipara	Sagittaria platyphylla
Cryptocorine balansae	Eusteralis stellata	Sagittaria pusilla
Cryptocoryne beckettii	Fontinallis antipyretica	Samolus valerandi
Cryptocoryne ciliata	Glossostigma elatinoides	Saurus cernuus
Cryptocoryne cordata	Hemianthus micranthemoides	Vallisneria tortifolia
Cryptocoryne lutea	Hemianthus callitrichoides	Vallisneria dubyana

Επιπλέοντα φυτά (Floating plants)

Azolla caroliniana	Lemna minor	Pistia stratiotes
Azola filculoides	Lemna trisulca	Riccia fluitans
Ceratophyllum demersum	Limnobium laevigatum	Salvinia auriculata
Ceratophyllum submersum	Ludwigia helminthorrhiza	Salvinia oblongifolia
Ceratopteris cornuta	Micrantemum umbrosum	Salvinia minima
Eichornia crassipes	Najas indica	Salvinia natans
Hydrocotyle leucocephala	Nymphoides aquatica	Trapa natans